We maken racisten
van elkaar

Theaterduo George en Eran maakten een voorstelling over discriminatie. Het zet je aan het denken.

In de theatervoorstelling George en Eran worden racisten staan vier Nederlanders op het podium.
Een ‘blonde Viking’, een ‘Jood’, een ‘zwarte’ en ‘een lelijk varkentje op hakken’. De voorstelling gaat over vooroordelen. De acteurs vragen zich af of je het gesprek over racisme ooit goed kan voeren. Of is er altijd wel iemand die zich beledigd, gediscrimineerd of ongelijk behandeld voelt? De voorstelling zit vol grappen, want ‘humor haalt de druk van de ketel.’ George Tobal en Eran Ben-Michaël verklaren vier scenes.

Meer informatie over George (links) en Eran,
georgeeneranproducties.nl

Scene 1

Eran zegt: “Ik rijd ook liever een blokje om als ik een groepje Marokkaanse jongens zie staan.”
Eran: “Dit is een voorbeeld van een onbewuste gedachte. Die hebben we allemaal, daar kan je niks aan doen. Maar je kunt wel bepalen om je eigen gedachtepatronen te veranderen.”
George: “Je kunt je gedachtepatronen op orde brengen. De verhalen die je elke dag hoort, bepalen je gedachtes. Dus als je elke dag hoort dat die jongens ‘rotmarokkanen’ zijn, dan neem je dat idee over. Terwijl ze waarschijnlijk helemaal geen rotjochies zijn.”
Eran: “Als mensen iets racistisch zeggen of denken, vind ik ze niet meteen racisten.”
George: “In het gesprek over racisme schuiven we elkaar racisme in de schoenen. Dat verklaart ook de titel van onze voorstelling. Je wórdt racist gemaakt.”

Scene 2

Het publiek mag kiezen welke acteur het lelijkst is. De drie mannen zeggen heel vervelende dingen over het uiterlijk van Myrthe , het ‘lelijke varkentje’.
George: “Je oordeelt de hele dag over andere mensen. In deze scene spreken we die oordelen uit. Zo maken we voor het publiek persoonlijk voelbaar hoe het is als je wordt uitgesloten op basis van je uiterlijk. Veel mensen ervaren deze beoordelingen op hun uiterlijk constant.”
Eran: “Als je het over lelijk of knap hebt, snapt iedereen het ineens. Het publiek wordt vaak boos tijdens deze scene.
‘Je bent prachtig hoor’, schreeuwde iemand eens.”

Scene 3

De blonde acteur zegt dat hij wel zwarte mensen op het podium wil, maar dat hij daar niet zijn eigen theaterrol voor wil opgeven.
George: “Hoever moet je gaan om te bewijzen dat je geen racist bent? Ik vind ook niet dat de witte man zijn baan moet opgeven. Mag hij geen geld meer hebben voor eten en zijn huur?”
Eran: “Het gaat eigenlijk over het inleveren van iets abstracts, van een gevoel.”
George: “Het gaat over een gevoel van eigenaarschap: ‘dit is mijn land en nu bepalen jullie wat ik moet doen’.”
Eran: “We moeten erkennen dat we samen eigenaar zijn van dit land, en dat we samen de regels bepalen.”

Scene 4

Eran zegt: “Of is nu de boodschap van dit hele verhaal: wees niet steeds zo beledigd. Is dat de moraal?”
Eran: “Hoe je het ook wendt of keert,
in deze wereld heb je het recht om te zeggen: ‘ik vind jou vervelend.’ Je kunt proberen de ander minder te laten beledigen, maar je kunt ook besluiten om je minder snel beledigd te voelen. Dat maakt het leven soms makkelijker. Choose your battles.”
George: “Sommige mensen zien overal racisme in. Ze zien wat ze willen zien. Ik ben ook niet hier geboren, en ik heb vervelende situaties meegemaakt, maar ik ben grotendeels respectvol en hartverwarmend behandeld.”
Eran: “En wat je aandacht geeft, groeit.”